brughagedis.nl

Nu Spoetnik is afgelopen en de winnaar bekend is, blijft een belangrijke vraag wie er allemaal achter de pseudoniemen schuil gaan. Wij, Bert, Laika, Wout en Brughagedis zijn daar erg benieuwd naar… en natuurlijk ook naar elkaar. Daarom gaan wij op 

donderdag 12 juni om 18.00/18.30/19.00 uur

een borrel drinken in het

café Dantzig/IJsbreker/Replay café/Arena.

De precieze locatie en tijd wordt nog door loting vastgesteld.

Bij deze nodigen we iedereen uit om ook van de partij te zijn. Het Spoetnik-team is vanzelfsprekend ook van harte welkom, al is het maar om inspiratie op te doen voor de grote Spoetnik-reünie na de zomer.

Wij willen het informeel houden. Het is dus geen officieel Spoetnik-evenement. Misschien zetten we een bordje op tafel waaraan je ons kunt herkennen. Als er niet genoeg ruimte blijkt, wijken we uit naar een andere gelegenheid. Suggesties zijn welkom. Hopelijk is het mooi weer, dan kunnen we buiten zitten.

Tijdens de cursus hebben velen alleen virtueel met elkaar contact gehad. Misschien was dat ook wel het beste, maar misschien klikt het in het echt ook en kan er ‘iets moois’ uit voortkomen.

Wellicht tot dan,

Bert, Laika, Wout en Brughagedis

Hier was ik benieuwd naar omdat ik wel eens wilde weten of Iomega met zijn jarenlange ervaring op het gebied van mobiele Zip en Jazz drive´s speciale maatregelen heeft genomen om deze drive´s shockbestendig te maken. Toen ik hem net had pakte iemand hem op terwijl hij in bedrijf was. Daar was ik niet zo gelukkig mee, omdat het nog steeds een harde schijf is en dus gevoelig voor beweging. Nu er een kapot was gevallen kon ik mijn nieuwsgierigheid bevredigen.

De behuizing is erg gemakkelijk te openen. Aan de zijkant zitten twee schroefjes die met een kleine kruiskopschroevendraaier makkelijk zijn los te draaien.

Daarna kan de inhoud uit de metalen huls geschoven worden. Er blijkt gewoon een mobiele harde schijf in te zitten die je ook in laptops vindt. Met een mini ATA/IDE stekker is de harde schijf verbonden met een opzetstukje waarin de overgang van ATA naar USB geregeld wordt.

De enige bescherming in de metalen huls zijn wat kleine kussentjes van schuimplastic en de harde schijf zelf is omgeven door een plastic omhulsel. Zal wel waterafstotend zijn, maar niet regenvast. De harde schijf zelf is een Hitachi Travelstar van 80 Gb die je ook in laptops vindt. Er staat op “don´t shock”. Als ik dit had geweten had ik ook gewoon alleen die harde schijf kunnen vervangen! Had zo 20 euro gescheeld, denk ik.

Mijn conclusie is dat deze drive´s niet schokbestendiger zijn dan normale laptop harde schijven. Wees dus bij gebruik uiterst alert op bewegingen. Liefst plat op tafel leggen en zo rustig mogelijk laten liggen. Niet oppakken wanneer ze in bedrijf zijn!

Deze week heb ik een minieme verandering aan mijn blog aangebracht, maar wel met grote gevolgen. Omdat ik het langzamerhand los wilde weken uit de spoetnik-sfeer heb ik het verhuisd van de folder met de naam “spoetnik” naar een nieuwe folder met de neutrale naam “blog”. In de handleiding “Moving WordPress” in de WordPress-Codex is te lezen hoe je je blog naar een andere folder kunt verhuizen. Alleen klopte het verhaal voor mij niet helemaal. Wie op maandag 26 mei tussen 17.00 en 21.00 uur dit blog bezocht, zag dat alle plaatjes waren verdwenen. Het is namelijk zo dat alle blogposts harde verwijzingen bevatten naar plaatjes in folders met de naam ”spoetnik” in het zoekpad. Als de plaatjes dan naar subfolders van de folder “blog” zijn verplaatst kan de browser ze niet meer kan vinden en ook niet tonen. Dat betekende dus dat alle verwijzingen veranderd moesten worden zodat het adres weer klopte.

Dat kan natuurlijk door handmatig vanaf het begin alle berichten af te gaan en daar het woord spoetnik in het woord blog te veranderen, maar het kan ook anders. Ik had al eerder ontdekt dat je de inhoud het hele blog uit de MySQL-database kan exporteren, met een teksteditor kunt bewerken en vervolgens in gewijzigde staat opnieuw importeren.. Dit kunstje heb ik opnieuw uitgehaald en bleek ook nu goed te werken.

Om verzoeken van browsers naar het oude adres door te leiden naar het veranderde adres heb ik een .htacces-bestand in de folder Spoetnik geplaatst met de regel:
Redirect /spoetnik http://brughagedis.nl/blog
Het blog is voortaan te vinden op de url: http://www.brughagedis.nl/blog. De StatCounter-gegevens waarmee de statistiek wordt bijgehouden worden ook gewoon doorgestuurd.

Het enige probleem is het Technorati-profile. Ik kan nergens vinden waar je de bestaande url van het blog kunt wijzigen zodat bestaande fans en favorites meeverhuizen. Daarom heb ik maar een nieuw profiel gemaakt en begin ik opnieuw met een Authority van nul. Jammer, maar beter nu dan later nog een keer. Ik ga wel binnenkort mijn oude profiel deleten. Zoals ook door Laika’s MedBibBlog opgemerkt ondervindt Technorati momenteel ook problemen met favorites. Gisteravond kreeg ik zelfs onderstaande mededeling:

Kennelijk zijn de problemen veelomvattender. Ik heb nu wel een mooiere Technorati sidebarwidget.

Deze website  die al sinds 2003 bestaat, heb ik deze week voor het eerst ontdekt. Hij is bedoeld als experiment om de zoekresultaten in Google te verrijken door een zoekterm aan te vullen met random gekozen termen, waarbij gekozen kan worden uit verschillende categorieën, zoals  diernamen, kleuren, anagrammen, jargontermen, grandioze ideeën enz.  Het kan een weerwoord bieden tegen de vaak gehoorde bewering dat je in digitale systemen niet zulke leuke toevallige ontdekkingen kunt doen als welke je soms doet wanneer je in een bibliotheek in een boekenkast snuffelt. Ik betwijfel of dat nu echt zo vaak voorkomt, maar krijg ook de indruk dat The BananaSLUG zijn beste tijd gehad heeft. Kennelijk is het toch niet zo aangeslagen of Google het effectief onschadelijk gemaakt door het aantal zoekopdrachten per dag tot max. 1000 te beperken. Het maakt namelijk gebruikt van een Google API (= Application Programming Interface). Toch vind ik het wel aardig om te weten dat het bestaat en waar het is te vinden.

Foto: Gabe Hoffman’s Homepage, http://hoffmann.stanford.edu/main.html

De Bananaslug is een naaktslak van het geslacht Ariolimax met een opvallende gele kleur, de grootste soort is de Pacifische banana slug (Ariolimax columbianus) die 25 centimeter kan worden. Er zijn op Internet mooie foto’s van deze trage slijmerige wezens te vinden. Ze hebben overigens niets met bananen te maken, want ze eten vooral dood plantaardig materiaal en bladeren, al gaat een banaan er op zijn tijd best in. Het is niet de grootste naaktslak ter wereld. Dat is Limax cinereoniger (Zwarte aardslak), vrij algemeen in Europa maar slechts op  enkele plekken in Nederland waargenomen (Zuid-Limburg, Gelderland en Drenthe). Deze slak kan 30 cm. lang worden.

De Banana slug is de officiële mascotte van de University of California, Santa Cruz. De slak komt algemeen voor op de campus en om zich af te zetten tegen de nadruk op atletiekprestatie en competitie die op andere Amerikaanse campussen vaak overheerst kozen studenten voor dit trage dier als vertegenwoordiger. Met de jaren werd de mascotte steeds populairder en uiteindelijk moest het universiteitsbestuur ertoe overgaan het tot het officiële vertegenwoordiger te bevorderen. Zoiets vind ik wel aardig. 

Bidocblog gefeliciteerd! Maar ik heb reden om mijn eigen feestje te vieren: meer dan 10.000 bezoeken sinds begin dit jaar. Dat is ongeveer een kwart van Spoetnik zelf. En 85 berichten in drieeneenhalve maand bij elkaar gefantaseerd. Bovendien ben ik vandaag 55 geworden!

Afgelopen vrijdagmiddag viel mijn mobiele harde schijf met een enorme zwaai van het bureau op de grond. Ik had nog even de hoop dat Iomega hier wel iets tegen had ingebouwd, maar thuis bleek hij toch niet meer benaderbaar en dus kapot. Het blijft toch een harde schijf en vermoedelijk zijn de leeskoppen met grote vaart tegen de platters geknald en ontzet. Dit is sneller gebeurd dan waar ik op had gerekend, want ik had hem nog niet eens een jaar. Ik heb zo´n ding omdat ik geregeld alles (ongeveer 9 Gb) thuis backup en ook naar andere locaties meeneem. Een echte harde schijf vind ik sneller en flexibeler werken dan een Flash-drive en ze hebben een grotere capaciteit.

Dus vandaag was ik naar de MediaMarkt om een nieuwe te kopen. Ik moet zeggen dat ik toch ook even bij de iPod’s heb gekeken, maar de iPod Classic met een harde schijf van 80 Gb (de Spoetnik-prijs) is meer dan tweeënhalf  keer zo duur als een Iomega mobiele harde schijf van 120 Gb. En het nieuwste model, de iPod Touch, met een iPhone-achtig aanraakscherm is erg fraai, maar nog weer duurder. Dus toch maar weer gewoon een Iomega Portable Hard Drive gekocht van 160 Gb. Dat is twee keer zoveel als de vorige had. Ik ga hier nu extreem voorzichtig mee zijn en dat raad ik ieder ander ook aan. Ze zijn zo stuk!

Eindelijk zijn we nu dan verlost van het Spoetnik-keurslijf. Alle remmen kunnen los en kan ik me bezighouden met schaarsgeklede vrouwen, stoere snelle auto’s en zeldzame oude computers. Ik begin met het eerste.

In de jaren 70 was dit porno.

In de jaren 80 konden ze er ook wat van.

In de jaren 90 kreeg porno invloed op mode en uitgaansleven.

Van de jaren 2000 kan ik sommige dingen maar beter niet kan laten zien. Van een collega hoorde ik dat de microkini nu in de mode is. Staat zelfs in Wikipedia!

Er breken fantastische tijden aan.

In het proefschrift Topic driven access to scientific handbooks van de Italiaanse UvA-promovenda Caterina Caracciolo (SIKS Amsterdam, 2008) vond ik een interessant tabelletje met de resultaten van een onderzoek naar het gebruik van elektronische bronnen door Informatica-studenten. Het is gedaan onder 6 (!) master studenten en 8 (!) bachelors Kunstmatige intelligentie. Bij elkaar dus 14 studenten. Zou dat representatief zijn?

Het blijkt dat slechts 2 studenten de bibliotheek gebruiken om kennis over een nieuw onderwerp op te doen. De meesten zoeken het liever op in Google of vragen het aan iemand anders. Geen enkele student gebruikt een glossary (verklarende woordenlijst), slechts 3 gebruiken een encyclopedie, 2 zelfs dagelijks. (Welke encyclopedie zou dat dan zijn? Want wij bieden helemaal geen geschikte encyclopedie voor Informatica aan.) Opvallend is ook dat master-studenten geen aantekeningen maken en als digitale informatiebron vooral handouts en Powerpoint slides gebruiken. Gelukkig lezen ze wel tijdschriften en papers. Hieruit lijkt een nogal passieve manier van kennis verzamelen naar voren te komen waarin de bibliotheek geen noemenswaardige rol speelt.

Het proefschrift gaat over het toegankelijk maken van wetenschappelijke handboeken door de inhoud visueel gestructureerd als een soort kenniskaart aan te bieden. Er staat wel meer interessants in. O.a. een summiere beschrijving van de pogingen die tot nu toe gedaan zijn om kennis visueel te structuren, van de Middeleeuwse kennisboom Arbor Scientiae van Ramon Lull, tot aan het Semantische Web.

Als voorbeeld van een zoekinterface wordt de Visual Thesaurus genoemd ontwikkeld door Thinkmap, Inc.  Ik kende het hele ding niet. Had me nou echt iets voor de Spoetnik-cursus geleken. Het nadeel is dat je maar enkele termen kunt opzoeken in de onbetaalde versie. Voor een onbeperkt werkende web- of desktop-versie moet betaald worden. Ik vind hem leuk werken, ongeveer als de aquabrowser. Een gezochte term wordt in het centrum weergegeven met daar omheen in een vertakte boomstructuur de gerelateerde termen. Aan de rechterkant van het scherm vind je korte verklaringen van de gevonden termen. Iets om leuk mee te spelen.

Caterina Carraciolo heeft haar ideeën uitgewerkt in de LoLaLi-browser. Deze is online te raadplegen, maar komt op mij een beetje over als een conceptversie.

Vandaag heb ik een heleboel Logica boeken van trefwoorden voorzien. Dat is voor mij als niet-wiskundige een lastige klus, want je komt termen tegen als residuated lattices, substructural logics, Gödels’ incompleteness theorems, Russels’ paradox en the Law of Non-Contradiction en allerlei symbolen waarvan ik niet weet wat het allemaal betekent. In Mathematical Logic van Ian Chiswell and Wilfrid Hodges, Oxford University Press, 2007, vandaag eveneens van trefwoorden voorzien, vond ik een handig overzicht van veel gebruikte symbolen. (Zie tabel.)

Door samenvattingen en inhoudsopgaven te bekijken, een beetje door het boek te bladeren, op termen te Googelen en te zoeken in Wikipedia probeer ik te begrijpen waar het ongeveer over gaat. Ook vergelijkbare boeken opzoeken in OPC of Picarta en bij uitgevers (Springer!) kijken wil wel helpen. Van een oud-collega (wel wiskundige!) begreep ik dat hij wachtte tot een boek in MathSciNet opgenomen was om vervolgens de trefwoorden over te nemen in de GGC. Maar zo wil ik niet werken, dus probeer ik zelf termen te bedenken. Toevallig kwam ik op de website van bol.com terecht en ontdekte dat vrijwel alle titels daar ook zijn opgenomen en van trefwoorden voorzien. Dat is een uitkomst! Niet dat ik nu uitsluitend hier op af ga, maar als ik er echt niet uitkom en als vergelijkingsmateriaal lijken ze mij prima bruikbaar. Ik weet niet precies waar die trefwoorden bij bol.com vandaan komen. Misschien zijn ze overgenomen van de uitgever of automatisch gegenereerd, maar zou het niet mogelijk zijn dat de trefwoorden in de GGC ook gewoon van de uitgevers worden overgenomen? Ik hoop dat dit in het nieuwe LBS wel gaat gebeuren. Of anders stel ik voor die af te leiden van veel voorkomende en specifieke termen uit de index. Moet toch te doen zijn? In Web of Science worden trefwoorden automatisch gegenereerd uit de titelwoorden van verwante publicaties, maar bij boeken zijn de titelwoorden vaak minder gerelateerd aan de inhoud. 

Zo moeilijk is het toekennen van trefwoorden op een onbekend vakgebied overigens niet als je een beetje begint te begrijpen waar het over gaat. Die Law of Non-Contradiction is gewoon een oude wet van Aristoteles waarin gesteld wordt dat twee beweringen niet tegelijkertijd waar en onwaar kunnen zijn. Lijkt logisch, maar dit wordt natuurlijk betwist door een deel van de logici. Wat te denken van bijvoorbeeld de bewering “Alles wat op dit blog beweert wordt is onzin”. Betekent dat dan dat ook deze bewering onjuist is? Maar dan zou de rest dus geen onzin zijn. Of is alleen deze bewering onjuist en de rest inderdaad onzin? Kortom niet duidelijk. Volgens Graham Priest kunnen beweringen tegelijkertijd zowel waar als onwaar zijn, dit heet ‘dialetheisme’. Dit lijkt mij een gevolgtrekking die je gemakkelijk uit de vaak tegenstrijdige werkelijkheid van alledag kunt afleiden: in Picarta komen 13 titels voor waaraan zowel het trefwoord “waarheid” als “liegen” is toegekend. Filosofen kunnen er een heel boek over schrijven, maar voor een trefwoordensysteem is het volkomen normaal. Dialetheisme heeft als consequentie dat het bijna onmogelijk is om iets te beweren wat niet waar is, vandaar dat ik dit laatste zonder blikken of blozen kon beweren.

Een korte zoektocht in PubMed levert een tiental artikelen op die een verband leggen tussen het gebruik van handheld music players en hearing loss. Een duidelijk overzicht geeft Sound Output Levels of the iPod and Other MP3 Players: Is There Potential Risk to Hearing? Daaruit blijkt dat de oordopjes van de iPod 5,5 dB meer geluid produceren dan gewone koptelefoons en geen verschil is in soort muziek voor wat betreft het output-volume. (Klassiek wordt niet genoemd.) Als je het volume ongeveer op 70 – 80 % zet, dan kun je dagelijks 1,2 tot 4,6 uur naar muziek luisteren zonder dat het risico op gehoorschade verhoogd wordt. Maar volgens een bericht dat ik op een Canadese nieuwssite kan een iPod evenveel geluid produceren als een opstijgende straaljager, namelijk115 decibel. Bijna 30 decibels meer dan veilig is voor het menselijk gehoor. Het gevaar is dat je door het ontbreken van vervorming bij hogere output-volumes niet in de gaten hebt dat het geluid eigenlijk te hoog staat.  In ieder geval vond Apple het nodig om in een document te beschrijven hoe je het geluidsniveau kunt begrenzen.

In het verleden ben ik wel eens wat onvoorzichtig geweest wat betreft geluids tijdens bezoek aan pop-concerten en in disco’s. Soms voelde je je ingewanden letterlijk in je buik heen en weer trillen door de bas. Het is nu al zo dat ik in een druk café slecht kan horen wat er gezegd wordt. Bovendien moet ik rekening houden met een erfelijke component op latere leeftijd. Dus waarom zou ik dat proces nog versnellen?

Aan een iPod ga ik dan ook zeker niet beginnen. Ik zou hem natuurlijk als mobiele harde schijf kunnen gebruiken, maar die heb ik al. Ik laat deze prijs graag aan mij voorbij gaan. Helaas ben ik zo stom geweest om wel alle opdrachten te maken. Daarom hoop ik dat het Spoetnikteam ernstig met de onderstaande mededeling rekening wil houden:

Laat ze hem maar aan een gezin met kinderen geven. Ik wil ze natuurlijk niet tegen houden om hun gehoor te verpesten. Hopenlijk blijkt het allemaal onnodig en wordt ik toch niet uitgeloot. Als het nu een digitale camera was geweest…